Θεματολογία. Ανατολική Αιγιαλεία

Από την εποχή του Ομήρου...

Η πε­ριο­χή στους αρ­χαί­ους χρό­νους
Η ι­στο­ρί­α της ευρύτερης πε­ριο­χής ξε­κι­νά α­πό την ε­πο­χή του Ο­μή­ρου. Ο Ό­μη­ρος στη Ι­λιά­δα α­να­φέ­ρει την Υ­πη­ρε­σί­η (την με­τέ­πει­τα αρ­χαί­α Αί­γει­ρα) για τη συμ­με­το­χή της με κα­ρά­βια και στρα­τό στον Τρω­ι­κό Πό­λε­μο (Ι­λιά­δα Ραψ. Β΄στίχ. 573 και Ο΄ 254).
Η πε­ριο­χή κα­τά τους Ελ­λη­νι­στι­κούς χρό­νους γνώρι­σε με­γά­λη ακ­μή και αυ­τό μαρ­τυ­ρεί­ται α­πό τις α­να­σκα­φές και τα ευ­ρή­μα­τα στην αρ­χαί­α Αι­γεί­ρα.
Το 166 μ.Χ. συ­νέ­βη μιά τρο­μα­κτι­κή ε­πι­δημί­α και ο ά­γριος λοιμός που την α­κο­λού­θη­σε, σά­ρω­σε κυ­ριο­λε­κτι­κά την Ρω­μα­ϊ­κή αυτο­κρα­το­ρί­α θα­να­τώ­νο­ντας τε­ρά­στιους πλη­θυ­σμούς, στην πλειο­ψη­φί­α τους κατοί­κους πό­λε­ων και α­νά­με­σα τους την α­φρό­κρε­μα της δια­νο­ή­σης της ε­πο­χής. Η με­γά­λη αυ­τή ε­πι­δη­μί­α μέ­σα σε 6 μή­νες έ­δω­σε το τε­λι­κό κτύ­πη­μα στα προι­κισμέ­να μυα­λά και τα­λέ­ντα σε ό­λη την δια­νό­η­ση της αυ­το­κρα­το­ρί­ας. Μί­α πα­ρά­δοση χι­λιε­τιών δια­κό­πη­κε α­πό­το­μα, δέ­κα πε­ρί­που χρόνια πριν τη γνω­στή πε­ρι­ή­γη­ση του Παυ­σα­νί­α ο οποίος βρήκε την Ελ­λά­δα σχεδόν μια nμιέρnμn χώ­ρα.

Ο Παυ­σα­νί­ας στα Α­χα­ϊ­κά, ε­κτός α­πό την Αρ­χαί­α Αί­γει­ρα, α­να­φέ­ρει μια πο­λί­χνη (χω­ριό) την Φελ­λό­η και γρά­φει τα ε­ξής: «Α­πό το ιε­ρό του Διός της Αι­γεί­ρας αρ­χί­ζει έ­νας ευ­θύς και α­νη­φο­ρι­κός δρό­μος μέ­σα σε βου­νά. Το μή­κος του δρό­μου εί­ναι πε­ρί­που σα­ρά­ντα στά­δια και ο­δη­γεί στη Φελ­λό­η, η ο­ποί­α εί­ναι μια ά­ση­μη πο­λί­χνη, που δεν εί­ναι πά­ντα κα­τοι­κη­μέ­νη α­κό­μη και τό­τε που την κα­τεί­χαν την πε­ριο­χή οι Ί­ω­νες. Το έ­δα­φος γύ­ρω α­πό τη Φελ­λό­η ή­ταν κα­τάλ­λη­λο για α­μπε­λο­φυ­τεί­ες. Τα ο­ρει­νά και πε­τρώ­δη μέ­ρη της χώ­ρας εί­ναι κα­τά­φυ­τα α­πό το δέν­δρο δρυς (Πολ­λές φο­ρές η ο­νο­μα­σί­α αυ­τή δί­νε­ται σε κά­θε δέν­δρο. Κυ­ρί­ως ό­μως εί­ναι η ο­νο­μα­σί­α γέ­νους δα­σι­κών δέν­δρων της οι­κο­γέ­νειας των κυ­πελ­λο­φό­ρων που ο­νο­μά­ζου­με και «πουρ­νά­ρι» ή βελανιδιά. Α­να­πτύσ­σουν ύ­ψος 25-30 μέ­τρα. Υ­πάρ­χουν πολ­λά εί­δη δρυός, έ­να α­πό αυ­τά εί­ναι και η φελ­λό­δρυς που εί­ναι σπά­νιο και α­πό την ο­ποί­α βγαί­νει ο φελ­λός. Πι­θα­νό­τα­τα, α­πό δέν­δρα σαν την φελ­λο­δρύ, στην πε­ριο­χή που πε­ρι­γρά­φει ο Παυ­σα­νί­ας να πή­ρε το χω­ριό και το ό­νο­μα Φελ­λό­η), στα ο­ποί­α υ­πάρ­χουν α­γριό­χοι­ροι και ε­λά­φια. Αν υπάρχουν στην Ελ­λά­δα οι­κι­σμοί που να διαρ­ρέ­ο­νται α­πό ά­φθο­να νε­ρά με­τα­ξύ αυ­τών πρέ­πει να υ­πο­λο­γι­στεί και η Φελ­λό­η. Ε­δώ υ­πάρ­χουν και Ιε­ρά του Διο­νύ­σου και της Αρ­τέ­μι­δος. Το ά­γαλ­μα της Αρ­τέ­μι­δος εί­ναι κα­τα­σκευα­σμέ­νο α­πό χαλ­κό και πα­ρι­στά­νει τη Θε­ά να σύ­ρει το βέ­λος α­πό τη φα­ρέ­τρα της. Το δε ά­γαλ­μα του Διο­νύ­σου εί­ναι στο­λι­σμέ­νο με χρώ­μα α­πό κιν­νά­βα­ρι (κοκ­κι­νω­πό).
Ε­δώ πρέ­πει να ε­πι­ση­μαν­θεί, ό­τι στη θέ­ση Κά­τω Μα­χα­λάς στη Βερ­γου­βί­τσα υ­πάρ­χουν δύ­ο εκ­κλη­σά­κια της Α­για-Σω­τή­ρως και του Αι- Γιώρ­γη τα ο­ποί­α έ­χουν κτι­στεί πά­νω στα ε­ρεί­πια αρ­χαί­ων να­ών και δί­πλα τους υ­πάρ­χουν υ­πε­ραιω­νό­βιες βε­λα­νι­διές. Ε­πί­σης έ­χουν βρε­θεί στην πε­ριο­χή κα­τά και­ρούς αρ­χαί­οι τά­φοι, τοί­χοι και νο­μί­σμα­τα, κα­θώς ε­πί­σεις υ­πάρ­χουν πολ­λές πη­γές και λα­γκά­δια με αρ­κε­τό νε­ρό.
Α­πό τα πολ­λά το­πω­νύ­μια της Βερ­γου­βί­τσας και σύμ­φω­να με α­ξιο­πρό­σε­κτη τεκμη­ρί­ω­ση του Σα­μα­ρά, στη θέ­ση “Κά­τω Μα­χα­λάς” υ­πήρ­χε χω­ριό που ί­σως στους αρ­χαί­ους χρό­νους πι­θα­νό­τα­τα να έ­φε­ρε το ό­νο­μα Φελ­λό­η. Βέ­βαια πρό­σφα­τες α­να­σκα­φές στη γει­το­νι­κή Σε­λιά­να έ­φε­ραν στο φως ευ­ρή­μα­τα που χω­ρο­γρα­φούν ε­κεί την Αρ­χαί­α Φελ­λό­η.
Βυ­ζα­ντι­νοί-Με­σαιω­νι­κοί χρό­νοι
Η πα­ρακ­μή της πε­ριο­χής και γε­νι­κό­τε­ρα της Αι­για­λεί­ας ξε­κι­νά στα Βυ­ζα­ντι­νά χρό­νια. Το 395 μ.Χ. ο Α­λά­ρι­χος, αρ­χη­γός των ή­δη εκ­χρι­στια­νι­σμέ­νων Γότθων (γύ­ρω στο 380 α­πό μο­να­χούς ο­πα­δούς του α­ρεια­νι­σμού) τους ο­ποί­ους ο αυ­τοκρά­το­ρας Θε­ο­δό­σιος εί­χε ε­γκα­τα­στή­σει σαν συμ­μά­χους του στην Μοι­σί­α και την Θρά­κη, κι­νεί­ται με α­πει­λη­τι­κές δια­θέ­σεις προς την Κων­στα­ντι­νού­πο­λη, α­να­ζη­τώ­ντας πλού­τη και δό­ξα. Ο Αυ­το­κρά­το­ρας Αρ­κά­δι­ος, ό­πως και ο Θε­ο­δό­σιος Α΄, για να γλι­τώ­σει την πρω­τεύ­ου­σα , αλ­λά και για να κά­νει α­ντι­πε­ρι­σπασμό στις βλέ­ψεις του Βάν­δα­λου στρα­τη­γού της βό­ρειας Αυ­το­κρα­το­ρί­ας Στηλί­χω­νος, στρέ­φει τον Α­λά­ρι­χο προς την Ελ­λά­δα, μη­νύ­ο­ντας του ό­τι τα ει­δω­λολα­τρι­κά ιε­ρά της, κρύ­βουν α­μύ­θη­τα πλού­τη.
Α­κο­λου­θού­με­νος α­πό στί­φη φα­να­τι­κών μο­να­χών ο στρα­τός του Α­λά­ρι­χου, σφάζει και σκλα­βώ­νει τον πλη­θυ­σμό, κα­τα­στρέ­φει, λε­η­λα­τεί, πυρ­πο­λεί και ε­ρη­μώνει μια α­τε­λεί­ω­τη σει­ρά α­πό πό­λεις και οι­κι­σμούς. Ταυ­τό­χρο­να με την ε­πι­δρο­μή του Α­λά­ρι­χου ο Αρ­κά­διος δια­τά­ζει, ό­χι α­πλώς την κα­τα­στρο­φή, αλ­λά την ισο­πέ­δω­ση ό­λων των Ελ­λη­νι­κών να­ών ε­πι­βάλ­λο­ντας στην συ­νέ­χεια το υ­λι­κό τους να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί για την κα­τα­σκευ­ή άλ­λων οι­κο­δο­μη­μά­των, έ­τσι ώ­στε να χα­θούν πα­ντε­λώς τα ί­χνη τους.
Το 396 μ.Χ. η Πε­λο­πόν­νη­σος και πε­ρισ­σό­τε­ρο το βό­ρειο μέ­ρος της α­πό Κό­ριν­θο μέ­χρι την Πά­τρα λε­η­λα­τή­θη­κε α­πό τους Γότ­θους του Α­λά­ρι­χου, ό­που το με­γα­λύ­τε­ρο μέ­ρος του πλυ­θη­σμού της ε­ξο­ντώ­νε­ται. Η ε­ρή­μω­ση ή­ταν τό­σο με­γάλη α­φού πε­ριο­χή της Αι­για­λεί­ας α­παλ­λά­χτη­κε α­πό τον ε­τή­σιο φό­ρο με τον Θε­ο­δο­σια­νό κώ­δι­κα.
Διά­φο­ρα πα­λαιο­χρι­στια­νι­κά μνη­μεί­α έ­χουν α­πο­κα­λυ­φθεί. Σε ανασκαφή στην πε­ριο­χή «Μαύ­ρα Λι­θά­ρια», α­πο­κα­λύ­φθη­κε πα­λαιο­χρι­στια­νι­κός να­ός του 5ου αιώ­να και Ρω­μα­ϊ­κά λου­τρά. Σή­με­ρα τα ευ­ρή­μα­τα αυ­τά έ­χουν κα­τα­στρα­φεί, α­φού ο χώ­ρος έ­χει οι­κο­δο­μη­θεί.
Ση­μα­ντι­κή στιγ­μή ή­ταν και η κα­τά­λη­ψη της Αι­για­λεί­ας α­πό τους Σλά­βους που ε­γκα­τα­στά­θη­καν στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή του Αι­γί­ου. Αρ­κε­τός αριθ­μός ο­νο­μά­των χω­ριών και το­πω­νυ­μιών μας ο­δη­γεί στη γνώ­μη ό­τι η πε­ριο­χή κα­τα­κτή­θη­κε α­πό Σλά­βους. Ά­μα προ­σέ­ξου­με ό­μως κα­λύ­τε­ρα κά­ποιες το­πω­νυ­μίες α­πό αυ­τές έ­χουν σχέ­ση και με το το­πι­κό φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον. Π.χ. η ο­νο­μα­σία του χω­ριού Συ­νε­βρό προ­έρ­χε­ται α­πό το αρ­χαί­ο «νε­βρός» που ση­μαί­νει μικρό ε­λά­φι. Άλ­λα το­πω­νύ­μια, ό­πως «Ε­λα­φό­λι­μνα» στην Ευ­ρω­στί­να, φα­νε­ρώ­νει την ύ­παρ­ξη ε­λα­φιών και με­γά­λων πυ­κνών δα­σών στην πε­ριο­χή.
Σλα­βι­κές ε­γκα­τα­στά­σεις στη πε­ριο­χή την Βυ­ζα­ντι­νή πε­ρί­ο­δο.
Η πλη­ρο­φο­ρί­α που παίρ­νου­με α­πό τον Πορ­φυ­ρο­γέν­νη­το εί­ναι ό­τι πε­ρί τα μέ­σα του 8ου αιώνα μ.Χ. έ­λα­βε χώ­ρα η με­γά­λη Σλα­βι­κή α­ποί­κη­ση της Πε­λο­πον­νή­σου. Δεν α­πο­κλεί­ε­ται ό­μως,η ύ­παρ­ξη και προ­γε­νέ­στε­ρων λη­στρι­κών, σλα­βι­κών κατ’ αυ­τής ε­πι­δρο­μών. Ε­πί­σης υ­πο­στη­ρί­ζε­ται ό­τι το 589 μ.Χ. έ­λα­βε χώ­ρα α­ρα­βι­κή και σλα­βι­κή ε­πι­δρο­μή στην Πε­λο­πόν­νη­σο, χω­ρίς ό­μως ε­γκα­τά­στα­ση των ε­πι­δρο­μέ­ων.
Τον 7ο αιώ­να και κα­τά τα μέ­σα του 8ου αιώ­να λαμ­βά­νει χώ­ρα η με­γά­λη Σλα­βι­κή α­ποί­κι­ση της Πε­λο­πον­νή­σου, η ο­ποί­α άλ­λω­στε δεν εί­ναι και η τε­λευ­ταί­α. Κα­τά το α΄ μι­σό του 10ου αιώ­να ε­πα­κο­λου­θεί, ε­πί Ρω­μα­νού Λε­κα­πη­νού, και άλ­λη σλα­βι­κή ε­πι­δρο­μή στην Πε­λο­πόν­νη­σο του Τσά­ρου Σα­μου­ήλ και κα­τά τα τέ­λη του ί­διου αιώ­να ε­πί του Βα­σι­λεί­ου του Βουλ­γα­ρο­κτό­νου.
Στις αρ­χές του 8ου αιώ­να η Πε­λο­πόν­νη­σος γνω­ρί­ζει μια τρο­με­ρή κα­τα­στρο­φή: χτυ­πιέ­ται α­πό πα­νού­κλα. Ο πλη­θυ­σμός της α­φα­νί­ζε­ται και η χώ­ρα σχε­δόν ε­ρη­μώ­νε­ται. Με­γά­λο μέ­ρος των υ­πο­λοί­πων α­γρο­τι­κών συ­νοι­κι­σμών της Πε­λο­πον­νή­σου εκ­μη­δε­νί­στη­καν α­πό το λοι­μό. Ό­ταν πέ­ρα­σε η πα­νού­κλα, η χώ­ρα βρέθηκε στο έ­λε­ος των Α­ρά­βων πει­ρα­τών (Σα­ρα­κη­νών). Τό­τε ο αυ­το­κρά­το­ρας του Βυ­ζα­ντί­ου Κων­στα­ντί­νος Ε’ (741-775) α­πο­φα­σί­ζει να με­τα­φέ­ρει ε­δώ έ­νο­πλα τμή­μα­τα, «τύ­που α­κρι­τών», για να προ­στα­τεύ­σουν την χώ­ρα. Έ­τσι κα­τόρ­θω­σε να μι­σθώ­σει δυο ο­μά­δες Σλά­βων: τους Μί­ληγ­γες και τους Ε­ζε­ρί­τες, που τους το­πο­θέ­τη­σε στις πλα­γιές του Τα­ΰ­γε­του και του Ε­ρυ­μάν­θου.
Οι του Τα­ϋ­γέ­του α­νέ­λα­βαν τον έ­λεγ­χο των νό­τιων πα­ρα­λί­ων της Πε­λο­πον­νή­σου και οι Σλά­βοι του Ε­ρυ­μάν­θου τα δυ­τι­κά πα­ρά­λια προς το Ιό­νιο Πέ­λα­γος. Την ί­δια ε­πο­χή ε­γκα­θί­στα­νται και στα Α­ρο­ά­νια (Χελ­μός) για τον ί­διο σκο­πό.
Οι Σλά­βοι αυ­τοί που ε­ντο­πί­ζο­νται στα τρί­α κύ­ρια ση­μεί­α της Πε­λο­πον­νή­σου: στον Τα­ΰ­γε­το, στα Α­ρο­ά­νια ή Χελ­μό και στον Ε­ρύ­μαν­θο, στα πε­ρί­φη­μα Νε­ζε­ρο­χώ­ρια (που αυ­τό το ό­νο­μα εί­ναι σλά­βι­κο), έ­χουν α­φή­σει την πα­ρου­σί­α τους σε πολ­λά το­πω­νύ­μια (Α­ρά­χο­βα, Στρέ­ζο­βα, Α­να­στά­σο­βα, Ζε­λί­να, Πε­τρί­να, Λε­βέ­τσο­βα, Ζα­ρού­χλα, Ζά­χω­λη, Ζα­χλω­ρού, Βερ­γου­βί­τσα Τουρ­λά­δα, Κό­κο­βα, Μο­στί­τσι, Τσα­ρού­χλι, Ζα­γο­ρά, Βάλ­τος, Κε­ρά­σο­βα Το­πό­ρι­τσα. Γλό­γο­βα, Βλο­βο­κά. Κερ­νί­τσα, Βο­στί­τσα, Βι­σο­κά Σο­πο­τό κλπ).
Τα σλά­βι­κα το­πω­νύ­μια που έ­χουν μεί­νει σ’ ό­λη την Ελ­λά­δα και ει­δι­κά στην Πε­λο­πόν­νη­σο, εί­ναι α­ψευ­δείς μάρ­τυ­ρες της μα­κρο­χρό­νιας πα­ρου­σί­ας Σλά­βων σ’ αυ­τούς τους χώ­ρους.
Μί­α α­κό­μη πα­ρα­τή­ρη­ση πά­νω στα σλά­βι­κα το­πω­νύ­μια, εί­ναι αρ­κε­τά δια­φω­τι­στι­κή για τον τρό­πο που έ­γι­νε η ε­γκα­τά­στα­ση στον Ελ­λα­δι­κό χώ­ρο. Τα το­πω­νύ­μια ε­ντο­πί­ζο­νται βα­σι­κά σε ο­ρει­νές πε­ριο­χές και πο­λύ λι­γό­τε­ρα σε πε­δι­νές πε­ριο­χές και ε­λά­χι­στα σε πα­ρά­λια. Οι Σλά­βοι που διείσ­δυ­σαν στον Ελ­λα­δι­κό χώ­ρο έ­μει­ναν στις πλα­γιές των βου­νών και α­σχο­λού­νταν βα­σι­κά με τη γε­ωρ­γί­α και την κτη­νο­τρο­φί­α. Πολ­λά α­πό τα το­πω­νύ­μια που προ­ϋ­πήρ­χαν, εί­ναι α­πλή με­τά­φρα­ση στα σλά­βι­κα. Έ­τσι Χελ­μός ο­νο­μά­στη­καν τα Α­ροά­νια ό­ρη. Στα ελ­λη­νι­κά τα Α­ροά­νια σή­μαι­ναν με­γά­λο ό­ρος και το Χελ­μός στα σλά­βι­κα ση­μαί­νει το ί­διο α­κρι­βώς. Και η δεύ­τε­ρη κο­ρυ­φή των Α­ρο­α­νί­ων λε­γό­ταν στα ελ­λη­νι­κά Τρια­ντα­φυλ­λιά. Οι Σλά­βοι την ο­νό­μα­σαν Ντου­ρυ­του­βά­να που ση­μαί­νει το ί­διο: Τρια­ντα­φυλ­λιά.
Τα το­πω­νύ­μια που δη­λώ­νουν την ύ­παρ­ξη Σλά­βων δεί­χνουν κά­τι πιο ση­μα­ντι­κό. Οι Σλά­βοι δεν πρέ­πει να πέ­ρα­σαν α­πό τον ι­σθμό της Κο­ρίν­θου. Κα­τέ­βη­καν α­πό την Αι­τω­λο­α­καρ­να­νί­α και πέ­ρα­σαν α­πό το Α­ντίρ­ριο- Ρί­ο. Ο με­γά­λος α­ριθ­μός το­πω­νυ­μί­ων δεί­χνει την πο­ρεί­α τους προς τα ΒΔ. και δυ­τι­κά της Πε­λο­πον­νή­σου. Α­κο­λού­θη­σαν δη­λα­δή το δρό­μο που εί­χαν α­κο­λου­θή­σει στην αρ­χαιό­τη­τα διά­φο­ρα φύ­λα για να φτά­σουν στην Πε­λο­πόν­νη­σο: Πε­λα­σγοί, Ί­ω­νες, Αρ­κά­δες, Α­ζά­νες, Λυ­κά­ο­νες και τε­λι­κά οι Δω­ριείς.
Αυ­τοί λοι­πόν οι Σλά­βοι της Πε­λο­πον­νή­σου δεν ή­ταν πολ­λοί α­ριθ­μη­τι­κά σε σύ­γκρι­ση με τον πλη­θυ­σμό. Αποτελούσαν μια κλειστή κοι­νω­νί­α και αυ­τό τους ε­μπό­δι­ζε να α­φο­μοιω­θούν στην ελ­λη­νι­κή ε­θνό­τη­τα. Ως το 10ο σχε­δόν αιώ­να δια­τη­ρού­σαν τη δι­κή τους θρη­σκεί­α. Δεν ή­ταν χρι­στια­νοί. Α­πό το 10ο αιώ­να άρ­χι­σε ο εκ­χρι­στια­νι­σμός τους. Οι Σλά­βοι δια­τή­ρη­σαν την κλειστή τους κοι­νω­νί­α ως τη φρα­γκι­κή κα­τά­κτη­ση. Οι Φρά­γκοι προ­σπά­θη­σαν να τους υ­πο­τά­ξουν πλή­ρως. Οι Σλά­βοι τε­λι­κά ε­ξο­μοιώ­θη­καν α­πό τους Φρά­γκους με τους Έλ­λη­νες α­γρό­τες της πε­ριο­χής. Σ’ αυ­τή την ε­πο­χή σπά­ει η ­κλει­στή κοι­νω­νί­α τους και δέ­νο­νται με τους Έλ­λη­νες της γύ­ρω τους πε­ριο­χής. Α­πό τη στιγ­μή αυ­τή και με­τά αρ­χί­ζει ο ε­ξελ­λη­νι­σμός τους. Πρώ­τα - πρώ­τα παίρ­νουν την ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα. Τα σλα­βι­κά που δια­τη­ρού­σαν στην ­κλει­στή κοι­νω­νί­α τους, δεν τους ε­ξυ­πη­ρε­τούν πια. Και μέ­σα στην κοι­νή πια τύ­χη με τον ελ­λη­νι­κό λα­ό που τους ε­πέ­βα­λαν οι φρα­γκο­κυ­ρί­αρ­χοι αρ­χί­ζει η συ­νερ­γα­σί­α. Η ί­δια κα­τά­στα­ση θα συ­νε­χι­στεί και ό­ταν θα ε­πα­νέλ­θουν στην Πε­λο­πόν­νη­σο οι Βυ­ζα­ντι­νοί (Δε­σπο­τά­το του Μι­στρά).
Οι Πα­λαιο­λό­γοι έ­σπρω­ξαν τα λα­ϊ­κά στρώ­μα­τα του ελ­λη­νι­κού πλη­θυ­σμού και των Σλά­βων σε έ­ναν α­πελ­πι­σμέ­νο α­γώ­να κα­τά της ά­γριάς τους εκ­με­τάλ­λευ­ση. Οι Πα­λαιο­λό­γοι θέ­λουν να δη­μιουρ­γή­σουν χώ­ρους για να το­πο­θε­τη­θούν οι Βυ­ζα­ντι­νοί ευ­γε­νείς που ε­κτο­πί­στη­καν α­πό τη Μι­κρά Α­σί­α και έ­φτα­ναν στην Πε­λο­πόν­νη­σο. Τα λα­ϊ­κά στρώ­μα­τα, Έλ­λη­νες και Σλά­βοι, βρί­σκο­νται σε κοι­νούς α­γώ­νες. Και αυ­τό τους φέρ­νει πο­λύ κο­ντά. Σπά­νε τα πλαί­σια της ­κλει­στής κοι­νω­νί­ας των Σλά­βων και τε­λι­κά συγ­χω­νεύ­ο­νται μέ­σα στους κοι­νούς α­γώ­νες με τους Έλ­λη­νες.
Ε­κεί θα συ­γκα­τοι­κή­σουν ό­λοι μα­ζί σε χω­ριά που δη­μιουρ­γού­νται. Ό­λους αυ­τούς τους συν­δέ­ει η κοι­νή τύ­χη τώ­ρα. Και εί­ναι τό­τε που θα χα­θεί η ι­διαι­τε­ρό­τη­τα των Σλά­βων και θα συγ­χω­νευ­τούν στο λα­ό που προ­ϋ­πήρ­χε στο χώ­ρο αυ­τό. Οι Σλά­βοι θα ε­ξελ­λη­νι­στούν σε ση­μεί­ο που τί­πο­τα δεν θα μεί­νει α­πό το πα­ρελ­θόν τους. Έ­χουν έ­ναν κοι­νό ε­χθρό. Και αυ­τό τους ε­νώ­νει.
­­H πε­ριο­χή στην φρα­γκο­κρα­τί­α
Με­τά την ά­λω­ση της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης και την κα­τά­λη­ψη της α­πό τους Φρά­γκους το 1204 περιήλθε στην κυ­ριαρ­χί­α τους και η πε­ριο­χή της Αι­για­λεί­ας.
Πα­ρου­σί­α της περιο­χής στο προ­σκή­νιο της ι­στο­ρί­ας έ­χου­με και κα­τά την Φρα­γκο­κρα­τί­α. Με­τά την κα­τά­κτη­ση της Πε­λο­πον­νή­σου α­πό τους Φρά­γκους η χώ­ρα διαι­ρέ­θη­κε σε 12 Βα­ρο­νί­ες, μια α­πό αυ­τές ή­ταν και των Κα­λα­βρύ­των.
Η αρ­χαιό­τε­ρη πλη­ρο­φο­ρί­α για την γύ­ρω πε­ριο­χή έρ­χε­ται α­πό έγ­γρα­φο του 1297 με το ο­ποί­ο η πρι­γκί­πισ­σα Ι­σα­βέλ­λα Βιλ­λε­αρ­δου­ί­νη παρα­χω­ρεί στην α­δελ­φή της Μαρ­γα­ρί­τα ε­κτά­σεις και φρού­ρια ό­που συ­να­ντά­ται η το­πω­νυ­μί­α Blobocan, η ο­ποί­α ταυ­τί­ζε­ται με την δι­κή μας Βλο­βω­κά-Αι­γές.
Άλ­λη α­να­φο­ρά για την πε­ριο­χή εί­ναι το έ­τος 1402. Το έ­τος αυ­τό οι κά­το­χοι της Κο­ρίν­θου Ιω­αν­νί­τες Ιπ­πό­τες της Ρό­δου*, ε­πι­κυ­ρώ­νουν ή πα­ρα­χω­ρούν σε διά­φο­ρα πρό­σω­πα προ­νό­μια ή ι­διο­κτη­σί­ες στην πε­ριο­χή με­τα­ξύ Κο­ρίν­θου και Κα­λα­βρύ­των. Δύ­ο α­πό τα πρό­σω­πα αυτά ή­σαν οι Manuel Enclava και Georges Miltia, οι ο­ποί­οι έ­λα­βαν με έγ­γρα­φο ε­κτά­σεις και δι­καιώ­ματα στα χω­ριά Kertezi, Savani, Kerpini, Zachloron, Cloquines, Seliana και Raton. Εύ­κο­λα μπο­ρού­με να ταυ­τί­σου­με τα τέσ­σε­ρα πρώ­τα με τα χω­ριά των Κα­λα­βρύ­των Κέρ­τε­ζη, Σα­βα­νοί, Κρε­πι­νή, Ζα­χλω­ρού, το τέ­ταρ­το και το πέ­μπτο εί­ναι οι Κλου­κί­νες και η Σε­λιά­να (χω­ριό που συ­νορεύ­ει με την Βερ­γου­βί­τσα) το Raton πι­θα­νόν να ταυ­τί­ζε­ται με την Αρά­χο­βα.
Ο Γάλ­λος συγ­γρα­φέ­ας και κα­θη­γη­τής πα­νε­πι­στη­μί­ου της Λυών Antoin Bon στο έρ­γο του Φρά­γκι­κος Μο­ριάς στο έ­κτο κε­φά­λαιο του βι­βλί­ου του α­να­φέ­ρε­ται για τα ό­ρια της Κα­θο­λι­κής εκ­κλη­σί­ας της Πε­λο­πον­νή­σου την ο­ποί­α ο­νο­μά­ζει Εκ­κλη­σί­α της Κο­ρίν­θου (η Κό­ριν­θος ή­ταν α­πό τις σπου­δαιό­τε­ρες Βα­ρο­νί­ες του Φρά­γκι­κου Μο­ριά και έ­δρα του Λα­τί­νου Αρ­χιε­πι­σκό­που). Στο κε­φά­λαιο αυ­τό ο Bon α­να­φέ­ρει τις πό­λεις και τα χω­ριά που υ­πα­γό­ντου­σαν στην Κα­θο­λι­κή Εκ­κλη­σί­α της Κο­ρίν­θου και μνη­μο­νεύ­ει δύ­ο έγ­γρα­φα, έ­να του έ­τους 1212 και άλ­λο του 1377. Στη­ρι­ζό­με­νος στα έγ­γρα­φα αυ­τά δί­νει την ε­ξής πλη­ρο­φο­ρί­α.
Οι μο­να­χοί της κα­θο­λι­κής εκ­κλη­σί­ας της Κο­ρίν­θου {Τους προ­σέ­φε­ρε την πό­λη ο δε­σπό­της του Μι­στρά Θε­ό­δω­ρος Α΄ Πα­λαιο­λό­γος, για να βο­η­θή­σουν στην ά­μυ­να και στην α­ντι­με­τώ­πι­ση του Τουρ­κι­κού κιν­δύ­νου (κρά­τη­σαν την πε­ριο­χή α­πό το 1394 έ­ως το 1404)} για να ε­ξευ­με­νί­σουν τον Ελ­λη­νι­κό πλη­θυ­σμό και να τον κά­νουν να βλέ­πει με συ­μπά­θεια τους Φρά­γκους, με ει­δι­κό έγ­γρα­φο πα­ρα­χώ­ρη­σαν α­ξιό­λο­γα προ­νό­μια. Ο συγ­γρα­φέ­ας δεν α­να­φέ­ρει τα προ­νό­μια που πα­ρα­χω­ρή­θη­καν, α­να­φέ­ρει τα χω­ριά μέ­σα στα ο­ποί­α ή­ταν η Σε­λιά­να. Άλ­λα χω­ριά ή­σαν η Κέρ­τε­ζη, Σα­βα­νοί, Κερ­πι­νή, Ζα­χλω­ρού Κλο­κί­νες και Ρά­τον.
Να πού­με ό­τι μια πε­ριο­χή στο χω­ριό Βερ­γου­βί­τσα ο­νο­μά­ζε­ται μέ­χρι σή­με­ρα Φρα­γκιά­νι­κα, που ε­πι­βε­βαιώ­νει με σιγουριά την ύ­παρ­ξη οι­κι­σμού από Φρά­γκους στο χω­ριό.΄Ίσως να ή­ταν και έ­δρα διοί­κη­σης της γύ­ρω πε­ριο­χής.
Το 1458 κα­τα­λαμ­βά­νε­ται η Πε­λο­πόν­νη­σος α­πό τους Τούρ­κους. Υ­πήρ­χαν ό­μως πο­λύ ση­μα­ντι­κές πό­λεις της Πε­λο­πον­νή­σου, τις ο­ποί­ες κα­τεί­χαν οι Ε­νε­τοί (Ναύ­πλιο, Μο­νεμ­βά­σια, Με­θώ­νη) και δεν ε­πέ­τρε­παν στους Τούρ­κους την πλή­ρη υ­πο­δού­λω­ση των Ελ­λή­νων.

Οι πιο διαβασμένες αναρτήσεις

  • - Eπιστροφή του ΦΠΑ σε 90 μέρες *Ο ΦΠΑ στους αγρότες του ειδικού καθεστώτος θα επιστρέφεται εντός 90 ημερών, αφού προηγουμένως θα έχει γίνει συμψηφισμός της ε...

ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ για τις ειδήσεις, την ιστορία και περιηγήσεις στην ανατολική Αιγιαλεία

Εφημερίδα Φρουρός on line

timeline

4-10-09

Free counters!

29-1-11