Θεματολογία. Ανατολική Αιγιαλεία

Από την εποχή του Ομήρου...

Η πε­ριο­χή στους αρ­χαί­ους χρό­νους
Η ι­στο­ρί­α της ευρύτερης πε­ριο­χής ξε­κι­νά α­πό την ε­πο­χή του Ο­μή­ρου. Ο Ό­μη­ρος στη Ι­λιά­δα α­να­φέ­ρει την Υ­πη­ρε­σί­η (την με­τέ­πει­τα αρ­χαί­α Αί­γει­ρα) για τη συμ­με­το­χή της με κα­ρά­βια και στρα­τό στον Τρω­ι­κό Πό­λε­μο (Ι­λιά­δα Ραψ. Β΄στίχ. 573 και Ο΄ 254).
Η πε­ριο­χή κα­τά τους Ελ­λη­νι­στι­κούς χρό­νους γνώρι­σε με­γά­λη ακ­μή και αυ­τό μαρ­τυ­ρεί­ται α­πό τις α­να­σκα­φές και τα ευ­ρή­μα­τα στην αρ­χαί­α Αι­γεί­ρα.
Το 166 μ.Χ. συ­νέ­βη μιά τρο­μα­κτι­κή ε­πι­δημί­α και ο ά­γριος λοιμός που την α­κο­λού­θη­σε, σά­ρω­σε κυ­ριο­λε­κτι­κά την Ρω­μα­ϊ­κή αυτο­κρα­το­ρί­α θα­να­τώ­νο­ντας τε­ρά­στιους πλη­θυ­σμούς, στην πλειο­ψη­φί­α τους κατοί­κους πό­λε­ων και α­νά­με­σα τους την α­φρό­κρε­μα της δια­νο­ή­σης της ε­πο­χής. Η με­γά­λη αυ­τή ε­πι­δη­μί­α μέ­σα σε 6 μή­νες έ­δω­σε το τε­λι­κό κτύ­πη­μα στα προι­κισμέ­να μυα­λά και τα­λέ­ντα σε ό­λη την δια­νό­η­ση της αυ­το­κρα­το­ρί­ας. Μί­α πα­ρά­δοση χι­λιε­τιών δια­κό­πη­κε α­πό­το­μα, δέ­κα πε­ρί­που χρόνια πριν τη γνω­στή πε­ρι­ή­γη­ση του Παυ­σα­νί­α ο οποίος βρήκε την Ελ­λά­δα σχεδόν μια nμιέρnμn χώ­ρα.

Ο Παυ­σα­νί­ας στα Α­χα­ϊ­κά, ε­κτός α­πό την Αρ­χαί­α Αί­γει­ρα, α­να­φέ­ρει μια πο­λί­χνη (χω­ριό) την Φελ­λό­η και γρά­φει τα ε­ξής: «Α­πό το ιε­ρό του Διός της Αι­γεί­ρας αρ­χί­ζει έ­νας ευ­θύς και α­νη­φο­ρι­κός δρό­μος μέ­σα σε βου­νά. Το μή­κος του δρό­μου εί­ναι πε­ρί­που σα­ρά­ντα στά­δια και ο­δη­γεί στη Φελ­λό­η, η ο­ποί­α εί­ναι μια ά­ση­μη πο­λί­χνη, που δεν εί­ναι πά­ντα κα­τοι­κη­μέ­νη α­κό­μη και τό­τε που την κα­τεί­χαν την πε­ριο­χή οι Ί­ω­νες. Το έ­δα­φος γύ­ρω α­πό τη Φελ­λό­η ή­ταν κα­τάλ­λη­λο για α­μπε­λο­φυ­τεί­ες. Τα ο­ρει­νά και πε­τρώ­δη μέ­ρη της χώ­ρας εί­ναι κα­τά­φυ­τα α­πό το δέν­δρο δρυς (Πολ­λές φο­ρές η ο­νο­μα­σί­α αυ­τή δί­νε­ται σε κά­θε δέν­δρο. Κυ­ρί­ως ό­μως εί­ναι η ο­νο­μα­σί­α γέ­νους δα­σι­κών δέν­δρων της οι­κο­γέ­νειας των κυ­πελ­λο­φό­ρων που ο­νο­μά­ζου­με και «πουρ­νά­ρι» ή βελανιδιά. Α­να­πτύσ­σουν ύ­ψος 25-30 μέ­τρα. Υ­πάρ­χουν πολ­λά εί­δη δρυός, έ­να α­πό αυ­τά εί­ναι και η φελ­λό­δρυς που εί­ναι σπά­νιο και α­πό την ο­ποί­α βγαί­νει ο φελ­λός. Πι­θα­νό­τα­τα, α­πό δέν­δρα σαν την φελ­λο­δρύ, στην πε­ριο­χή που πε­ρι­γρά­φει ο Παυ­σα­νί­ας να πή­ρε το χω­ριό και το ό­νο­μα Φελ­λό­η), στα ο­ποί­α υ­πάρ­χουν α­γριό­χοι­ροι και ε­λά­φια. Αν υπάρχουν στην Ελ­λά­δα οι­κι­σμοί που να διαρ­ρέ­ο­νται α­πό ά­φθο­να νε­ρά με­τα­ξύ αυ­τών πρέ­πει να υ­πο­λο­γι­στεί και η Φελ­λό­η. Ε­δώ υ­πάρ­χουν και Ιε­ρά του Διο­νύ­σου και της Αρ­τέ­μι­δος. Το ά­γαλ­μα της Αρ­τέ­μι­δος εί­ναι κα­τα­σκευα­σμέ­νο α­πό χαλ­κό και πα­ρι­στά­νει τη Θε­ά να σύ­ρει το βέ­λος α­πό τη φα­ρέ­τρα της. Το δε ά­γαλ­μα του Διο­νύ­σου εί­ναι στο­λι­σμέ­νο με χρώ­μα α­πό κιν­νά­βα­ρι (κοκ­κι­νω­πό).
Ε­δώ πρέ­πει να ε­πι­ση­μαν­θεί, ό­τι στη θέ­ση Κά­τω Μα­χα­λάς στη Βερ­γου­βί­τσα υ­πάρ­χουν δύ­ο εκ­κλη­σά­κια της Α­για-Σω­τή­ρως και του Αι- Γιώρ­γη τα ο­ποί­α έ­χουν κτι­στεί πά­νω στα ε­ρεί­πια αρ­χαί­ων να­ών και δί­πλα τους υ­πάρ­χουν υ­πε­ραιω­νό­βιες βε­λα­νι­διές. Ε­πί­σης έ­χουν βρε­θεί στην πε­ριο­χή κα­τά και­ρούς αρ­χαί­οι τά­φοι, τοί­χοι και νο­μί­σμα­τα, κα­θώς ε­πί­σεις υ­πάρ­χουν πολ­λές πη­γές και λα­γκά­δια με αρ­κε­τό νε­ρό.
Α­πό τα πολ­λά το­πω­νύ­μια της Βερ­γου­βί­τσας και σύμ­φω­να με α­ξιο­πρό­σε­κτη τεκμη­ρί­ω­ση του Σα­μα­ρά, στη θέ­ση “Κά­τω Μα­χα­λάς” υ­πήρ­χε χω­ριό που ί­σως στους αρ­χαί­ους χρό­νους πι­θα­νό­τα­τα να έ­φε­ρε το ό­νο­μα Φελ­λό­η. Βέ­βαια πρό­σφα­τες α­να­σκα­φές στη γει­το­νι­κή Σε­λιά­να έ­φε­ραν στο φως ευ­ρή­μα­τα που χω­ρο­γρα­φούν ε­κεί την Αρ­χαί­α Φελ­λό­η.
Βυ­ζα­ντι­νοί-Με­σαιω­νι­κοί χρό­νοι
Η πα­ρακ­μή της πε­ριο­χής και γε­νι­κό­τε­ρα της Αι­για­λεί­ας ξε­κι­νά στα Βυ­ζα­ντι­νά χρό­νια. Το 395 μ.Χ. ο Α­λά­ρι­χος, αρ­χη­γός των ή­δη εκ­χρι­στια­νι­σμέ­νων Γότθων (γύ­ρω στο 380 α­πό μο­να­χούς ο­πα­δούς του α­ρεια­νι­σμού) τους ο­ποί­ους ο αυ­τοκρά­το­ρας Θε­ο­δό­σιος εί­χε ε­γκα­τα­στή­σει σαν συμ­μά­χους του στην Μοι­σί­α και την Θρά­κη, κι­νεί­ται με α­πει­λη­τι­κές δια­θέ­σεις προς την Κων­στα­ντι­νού­πο­λη, α­να­ζη­τώ­ντας πλού­τη και δό­ξα. Ο Αυ­το­κρά­το­ρας Αρ­κά­δι­ος, ό­πως και ο Θε­ο­δό­σιος Α΄, για να γλι­τώ­σει την πρω­τεύ­ου­σα , αλ­λά και για να κά­νει α­ντι­πε­ρι­σπασμό στις βλέ­ψεις του Βάν­δα­λου στρα­τη­γού της βό­ρειας Αυ­το­κρα­το­ρί­ας Στηλί­χω­νος, στρέ­φει τον Α­λά­ρι­χο προς την Ελ­λά­δα, μη­νύ­ο­ντας του ό­τι τα ει­δω­λολα­τρι­κά ιε­ρά της, κρύ­βουν α­μύ­θη­τα πλού­τη.
Α­κο­λου­θού­με­νος α­πό στί­φη φα­να­τι­κών μο­να­χών ο στρα­τός του Α­λά­ρι­χου, σφάζει και σκλα­βώ­νει τον πλη­θυ­σμό, κα­τα­στρέ­φει, λε­η­λα­τεί, πυρ­πο­λεί και ε­ρη­μώνει μια α­τε­λεί­ω­τη σει­ρά α­πό πό­λεις και οι­κι­σμούς. Ταυ­τό­χρο­να με την ε­πι­δρο­μή του Α­λά­ρι­χου ο Αρ­κά­διος δια­τά­ζει, ό­χι α­πλώς την κα­τα­στρο­φή, αλ­λά την ισο­πέ­δω­ση ό­λων των Ελ­λη­νι­κών να­ών ε­πι­βάλ­λο­ντας στην συ­νέ­χεια το υ­λι­κό τους να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί για την κα­τα­σκευ­ή άλ­λων οι­κο­δο­μη­μά­των, έ­τσι ώ­στε να χα­θούν πα­ντε­λώς τα ί­χνη τους.
Το 396 μ.Χ. η Πε­λο­πόν­νη­σος και πε­ρισ­σό­τε­ρο το βό­ρειο μέ­ρος της α­πό Κό­ριν­θο μέ­χρι την Πά­τρα λε­η­λα­τή­θη­κε α­πό τους Γότ­θους του Α­λά­ρι­χου, ό­που το με­γα­λύ­τε­ρο μέ­ρος του πλυ­θη­σμού της ε­ξο­ντώ­νε­ται. Η ε­ρή­μω­ση ή­ταν τό­σο με­γάλη α­φού πε­ριο­χή της Αι­για­λεί­ας α­παλ­λά­χτη­κε α­πό τον ε­τή­σιο φό­ρο με τον Θε­ο­δο­σια­νό κώ­δι­κα.
Διά­φο­ρα πα­λαιο­χρι­στια­νι­κά μνη­μεί­α έ­χουν α­πο­κα­λυ­φθεί. Σε ανασκαφή στην πε­ριο­χή «Μαύ­ρα Λι­θά­ρια», α­πο­κα­λύ­φθη­κε πα­λαιο­χρι­στια­νι­κός να­ός του 5ου αιώ­να και Ρω­μα­ϊ­κά λου­τρά. Σή­με­ρα τα ευ­ρή­μα­τα αυ­τά έ­χουν κα­τα­στρα­φεί, α­φού ο χώ­ρος έ­χει οι­κο­δο­μη­θεί.
Ση­μα­ντι­κή στιγ­μή ή­ταν και η κα­τά­λη­ψη της Αι­για­λεί­ας α­πό τους Σλά­βους που ε­γκα­τα­στά­θη­καν στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή του Αι­γί­ου. Αρ­κε­τός αριθ­μός ο­νο­μά­των χω­ριών και το­πω­νυ­μιών μας ο­δη­γεί στη γνώ­μη ό­τι η πε­ριο­χή κα­τα­κτή­θη­κε α­πό Σλά­βους. Ά­μα προ­σέ­ξου­με ό­μως κα­λύ­τε­ρα κά­ποιες το­πω­νυ­μίες α­πό αυ­τές έ­χουν σχέ­ση και με το το­πι­κό φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον. Π.χ. η ο­νο­μα­σία του χω­ριού Συ­νε­βρό προ­έρ­χε­ται α­πό το αρ­χαί­ο «νε­βρός» που ση­μαί­νει μικρό ε­λά­φι. Άλ­λα το­πω­νύ­μια, ό­πως «Ε­λα­φό­λι­μνα» στην Ευ­ρω­στί­να, φα­νε­ρώ­νει την ύ­παρ­ξη ε­λα­φιών και με­γά­λων πυ­κνών δα­σών στην πε­ριο­χή.
Σλα­βι­κές ε­γκα­τα­στά­σεις στη πε­ριο­χή την Βυ­ζα­ντι­νή πε­ρί­ο­δο.
Η πλη­ρο­φο­ρί­α που παίρ­νου­με α­πό τον Πορ­φυ­ρο­γέν­νη­το εί­ναι ό­τι πε­ρί τα μέ­σα του 8ου αιώνα μ.Χ. έ­λα­βε χώ­ρα η με­γά­λη Σλα­βι­κή α­ποί­κη­ση της Πε­λο­πον­νή­σου. Δεν α­πο­κλεί­ε­ται ό­μως,η ύ­παρ­ξη και προ­γε­νέ­στε­ρων λη­στρι­κών, σλα­βι­κών κατ’ αυ­τής ε­πι­δρο­μών. Ε­πί­σης υ­πο­στη­ρί­ζε­ται ό­τι το 589 μ.Χ. έ­λα­βε χώ­ρα α­ρα­βι­κή και σλα­βι­κή ε­πι­δρο­μή στην Πε­λο­πόν­νη­σο, χω­ρίς ό­μως ε­γκα­τά­στα­ση των ε­πι­δρο­μέ­ων.
Τον 7ο αιώ­να και κα­τά τα μέ­σα του 8ου αιώ­να λαμ­βά­νει χώ­ρα η με­γά­λη Σλα­βι­κή α­ποί­κι­ση της Πε­λο­πον­νή­σου, η ο­ποί­α άλ­λω­στε δεν εί­ναι και η τε­λευ­ταί­α. Κα­τά το α΄ μι­σό του 10ου αιώ­να ε­πα­κο­λου­θεί, ε­πί Ρω­μα­νού Λε­κα­πη­νού, και άλ­λη σλα­βι­κή ε­πι­δρο­μή στην Πε­λο­πόν­νη­σο του Τσά­ρου Σα­μου­ήλ και κα­τά τα τέ­λη του ί­διου αιώ­να ε­πί του Βα­σι­λεί­ου του Βουλ­γα­ρο­κτό­νου.
Στις αρ­χές του 8ου αιώ­να η Πε­λο­πόν­νη­σος γνω­ρί­ζει μια τρο­με­ρή κα­τα­στρο­φή: χτυ­πιέ­ται α­πό πα­νού­κλα. Ο πλη­θυ­σμός της α­φα­νί­ζε­ται και η χώ­ρα σχε­δόν ε­ρη­μώ­νε­ται. Με­γά­λο μέ­ρος των υ­πο­λοί­πων α­γρο­τι­κών συ­νοι­κι­σμών της Πε­λο­πον­νή­σου εκ­μη­δε­νί­στη­καν α­πό το λοι­μό. Ό­ταν πέ­ρα­σε η πα­νού­κλα, η χώ­ρα βρέθηκε στο έ­λε­ος των Α­ρά­βων πει­ρα­τών (Σα­ρα­κη­νών). Τό­τε ο αυ­το­κρά­το­ρας του Βυ­ζα­ντί­ου Κων­στα­ντί­νος Ε’ (741-775) α­πο­φα­σί­ζει να με­τα­φέ­ρει ε­δώ έ­νο­πλα τμή­μα­τα, «τύ­που α­κρι­τών», για να προ­στα­τεύ­σουν την χώ­ρα. Έ­τσι κα­τόρ­θω­σε να μι­σθώ­σει δυο ο­μά­δες Σλά­βων: τους Μί­ληγ­γες και τους Ε­ζε­ρί­τες, που τους το­πο­θέ­τη­σε στις πλα­γιές του Τα­ΰ­γε­του και του Ε­ρυ­μάν­θου.
Οι του Τα­ϋ­γέ­του α­νέ­λα­βαν τον έ­λεγ­χο των νό­τιων πα­ρα­λί­ων της Πε­λο­πον­νή­σου και οι Σλά­βοι του Ε­ρυ­μάν­θου τα δυ­τι­κά πα­ρά­λια προς το Ιό­νιο Πέ­λα­γος. Την ί­δια ε­πο­χή ε­γκα­θί­στα­νται και στα Α­ρο­ά­νια (Χελ­μός) για τον ί­διο σκο­πό.
Οι Σλά­βοι αυ­τοί που ε­ντο­πί­ζο­νται στα τρί­α κύ­ρια ση­μεί­α της Πε­λο­πον­νή­σου: στον Τα­ΰ­γε­το, στα Α­ρο­ά­νια ή Χελ­μό και στον Ε­ρύ­μαν­θο, στα πε­ρί­φη­μα Νε­ζε­ρο­χώ­ρια (που αυ­τό το ό­νο­μα εί­ναι σλά­βι­κο), έ­χουν α­φή­σει την πα­ρου­σί­α τους σε πολ­λά το­πω­νύ­μια (Α­ρά­χο­βα, Στρέ­ζο­βα, Α­να­στά­σο­βα, Ζε­λί­να, Πε­τρί­να, Λε­βέ­τσο­βα, Ζα­ρού­χλα, Ζά­χω­λη, Ζα­χλω­ρού, Βερ­γου­βί­τσα Τουρ­λά­δα, Κό­κο­βα, Μο­στί­τσι, Τσα­ρού­χλι, Ζα­γο­ρά, Βάλ­τος, Κε­ρά­σο­βα Το­πό­ρι­τσα. Γλό­γο­βα, Βλο­βο­κά. Κερ­νί­τσα, Βο­στί­τσα, Βι­σο­κά Σο­πο­τό κλπ).
Τα σλά­βι­κα το­πω­νύ­μια που έ­χουν μεί­νει σ’ ό­λη την Ελ­λά­δα και ει­δι­κά στην Πε­λο­πόν­νη­σο, εί­ναι α­ψευ­δείς μάρ­τυ­ρες της μα­κρο­χρό­νιας πα­ρου­σί­ας Σλά­βων σ’ αυ­τούς τους χώ­ρους.
Μί­α α­κό­μη πα­ρα­τή­ρη­ση πά­νω στα σλά­βι­κα το­πω­νύ­μια, εί­ναι αρ­κε­τά δια­φω­τι­στι­κή για τον τρό­πο που έ­γι­νε η ε­γκα­τά­στα­ση στον Ελ­λα­δι­κό χώ­ρο. Τα το­πω­νύ­μια ε­ντο­πί­ζο­νται βα­σι­κά σε ο­ρει­νές πε­ριο­χές και πο­λύ λι­γό­τε­ρα σε πε­δι­νές πε­ριο­χές και ε­λά­χι­στα σε πα­ρά­λια. Οι Σλά­βοι που διείσ­δυ­σαν στον Ελ­λα­δι­κό χώ­ρο έ­μει­ναν στις πλα­γιές των βου­νών και α­σχο­λού­νταν βα­σι­κά με τη γε­ωρ­γί­α και την κτη­νο­τρο­φί­α. Πολ­λά α­πό τα το­πω­νύ­μια που προ­ϋ­πήρ­χαν, εί­ναι α­πλή με­τά­φρα­ση στα σλά­βι­κα. Έ­τσι Χελ­μός ο­νο­μά­στη­καν τα Α­ροά­νια ό­ρη. Στα ελ­λη­νι­κά τα Α­ροά­νια σή­μαι­ναν με­γά­λο ό­ρος και το Χελ­μός στα σλά­βι­κα ση­μαί­νει το ί­διο α­κρι­βώς. Και η δεύ­τε­ρη κο­ρυ­φή των Α­ρο­α­νί­ων λε­γό­ταν στα ελ­λη­νι­κά Τρια­ντα­φυλ­λιά. Οι Σλά­βοι την ο­νό­μα­σαν Ντου­ρυ­του­βά­να που ση­μαί­νει το ί­διο: Τρια­ντα­φυλ­λιά.
Τα το­πω­νύ­μια που δη­λώ­νουν την ύ­παρ­ξη Σλά­βων δεί­χνουν κά­τι πιο ση­μα­ντι­κό. Οι Σλά­βοι δεν πρέ­πει να πέ­ρα­σαν α­πό τον ι­σθμό της Κο­ρίν­θου. Κα­τέ­βη­καν α­πό την Αι­τω­λο­α­καρ­να­νί­α και πέ­ρα­σαν α­πό το Α­ντίρ­ριο- Ρί­ο. Ο με­γά­λος α­ριθ­μός το­πω­νυ­μί­ων δεί­χνει την πο­ρεί­α τους προς τα ΒΔ. και δυ­τι­κά της Πε­λο­πον­νή­σου. Α­κο­λού­θη­σαν δη­λα­δή το δρό­μο που εί­χαν α­κο­λου­θή­σει στην αρ­χαιό­τη­τα διά­φο­ρα φύ­λα για να φτά­σουν στην Πε­λο­πόν­νη­σο: Πε­λα­σγοί, Ί­ω­νες, Αρ­κά­δες, Α­ζά­νες, Λυ­κά­ο­νες και τε­λι­κά οι Δω­ριείς.
Αυ­τοί λοι­πόν οι Σλά­βοι της Πε­λο­πον­νή­σου δεν ή­ταν πολ­λοί α­ριθ­μη­τι­κά σε σύ­γκρι­ση με τον πλη­θυ­σμό. Αποτελούσαν μια κλειστή κοι­νω­νί­α και αυ­τό τους ε­μπό­δι­ζε να α­φο­μοιω­θούν στην ελ­λη­νι­κή ε­θνό­τη­τα. Ως το 10ο σχε­δόν αιώ­να δια­τη­ρού­σαν τη δι­κή τους θρη­σκεί­α. Δεν ή­ταν χρι­στια­νοί. Α­πό το 10ο αιώ­να άρ­χι­σε ο εκ­χρι­στια­νι­σμός τους. Οι Σλά­βοι δια­τή­ρη­σαν την κλειστή τους κοι­νω­νί­α ως τη φρα­γκι­κή κα­τά­κτη­ση. Οι Φρά­γκοι προ­σπά­θη­σαν να τους υ­πο­τά­ξουν πλή­ρως. Οι Σλά­βοι τε­λι­κά ε­ξο­μοιώ­θη­καν α­πό τους Φρά­γκους με τους Έλ­λη­νες α­γρό­τες της πε­ριο­χής. Σ’ αυ­τή την ε­πο­χή σπά­ει η ­κλει­στή κοι­νω­νί­α τους και δέ­νο­νται με τους Έλ­λη­νες της γύ­ρω τους πε­ριο­χής. Α­πό τη στιγ­μή αυ­τή και με­τά αρ­χί­ζει ο ε­ξελ­λη­νι­σμός τους. Πρώ­τα - πρώ­τα παίρ­νουν την ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα. Τα σλα­βι­κά που δια­τη­ρού­σαν στην ­κλει­στή κοι­νω­νί­α τους, δεν τους ε­ξυ­πη­ρε­τούν πια. Και μέ­σα στην κοι­νή πια τύ­χη με τον ελ­λη­νι­κό λα­ό που τους ε­πέ­βα­λαν οι φρα­γκο­κυ­ρί­αρ­χοι αρ­χί­ζει η συ­νερ­γα­σί­α. Η ί­δια κα­τά­στα­ση θα συ­νε­χι­στεί και ό­ταν θα ε­πα­νέλ­θουν στην Πε­λο­πόν­νη­σο οι Βυ­ζα­ντι­νοί (Δε­σπο­τά­το του Μι­στρά).
Οι Πα­λαιο­λό­γοι έ­σπρω­ξαν τα λα­ϊ­κά στρώ­μα­τα του ελ­λη­νι­κού πλη­θυ­σμού και των Σλά­βων σε έ­ναν α­πελ­πι­σμέ­νο α­γώ­να κα­τά της ά­γριάς τους εκ­με­τάλ­λευ­ση. Οι Πα­λαιο­λό­γοι θέ­λουν να δη­μιουρ­γή­σουν χώ­ρους για να το­πο­θε­τη­θούν οι Βυ­ζα­ντι­νοί ευ­γε­νείς που ε­κτο­πί­στη­καν α­πό τη Μι­κρά Α­σί­α και έ­φτα­ναν στην Πε­λο­πόν­νη­σο. Τα λα­ϊ­κά στρώ­μα­τα, Έλ­λη­νες και Σλά­βοι, βρί­σκο­νται σε κοι­νούς α­γώ­νες. Και αυ­τό τους φέρ­νει πο­λύ κο­ντά. Σπά­νε τα πλαί­σια της ­κλει­στής κοι­νω­νί­ας των Σλά­βων και τε­λι­κά συγ­χω­νεύ­ο­νται μέ­σα στους κοι­νούς α­γώ­νες με τους Έλ­λη­νες.
Ε­κεί θα συ­γκα­τοι­κή­σουν ό­λοι μα­ζί σε χω­ριά που δη­μιουρ­γού­νται. Ό­λους αυ­τούς τους συν­δέ­ει η κοι­νή τύ­χη τώ­ρα. Και εί­ναι τό­τε που θα χα­θεί η ι­διαι­τε­ρό­τη­τα των Σλά­βων και θα συγ­χω­νευ­τούν στο λα­ό που προ­ϋ­πήρ­χε στο χώ­ρο αυ­τό. Οι Σλά­βοι θα ε­ξελ­λη­νι­στούν σε ση­μεί­ο που τί­πο­τα δεν θα μεί­νει α­πό το πα­ρελ­θόν τους. Έ­χουν έ­ναν κοι­νό ε­χθρό. Και αυ­τό τους ε­νώ­νει.
­­H πε­ριο­χή στην φρα­γκο­κρα­τί­α
Με­τά την ά­λω­ση της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης και την κα­τά­λη­ψη της α­πό τους Φρά­γκους το 1204 περιήλθε στην κυ­ριαρ­χί­α τους και η πε­ριο­χή της Αι­για­λεί­ας.
Πα­ρου­σί­α της περιο­χής στο προ­σκή­νιο της ι­στο­ρί­ας έ­χου­με και κα­τά την Φρα­γκο­κρα­τί­α. Με­τά την κα­τά­κτη­ση της Πε­λο­πον­νή­σου α­πό τους Φρά­γκους η χώ­ρα διαι­ρέ­θη­κε σε 12 Βα­ρο­νί­ες, μια α­πό αυ­τές ή­ταν και των Κα­λα­βρύ­των.
Η αρ­χαιό­τε­ρη πλη­ρο­φο­ρί­α για την γύ­ρω πε­ριο­χή έρ­χε­ται α­πό έγ­γρα­φο του 1297 με το ο­ποί­ο η πρι­γκί­πισ­σα Ι­σα­βέλ­λα Βιλ­λε­αρ­δου­ί­νη παρα­χω­ρεί στην α­δελ­φή της Μαρ­γα­ρί­τα ε­κτά­σεις και φρού­ρια ό­που συ­να­ντά­ται η το­πω­νυ­μί­α Blobocan, η ο­ποί­α ταυ­τί­ζε­ται με την δι­κή μας Βλο­βω­κά-Αι­γές.
Άλ­λη α­να­φο­ρά για την πε­ριο­χή εί­ναι το έ­τος 1402. Το έ­τος αυ­τό οι κά­το­χοι της Κο­ρίν­θου Ιω­αν­νί­τες Ιπ­πό­τες της Ρό­δου*, ε­πι­κυ­ρώ­νουν ή πα­ρα­χω­ρούν σε διά­φο­ρα πρό­σω­πα προ­νό­μια ή ι­διο­κτη­σί­ες στην πε­ριο­χή με­τα­ξύ Κο­ρίν­θου και Κα­λα­βρύ­των. Δύ­ο α­πό τα πρό­σω­πα αυτά ή­σαν οι Manuel Enclava και Georges Miltia, οι ο­ποί­οι έ­λα­βαν με έγ­γρα­φο ε­κτά­σεις και δι­καιώ­ματα στα χω­ριά Kertezi, Savani, Kerpini, Zachloron, Cloquines, Seliana και Raton. Εύ­κο­λα μπο­ρού­με να ταυ­τί­σου­με τα τέσ­σε­ρα πρώ­τα με τα χω­ριά των Κα­λα­βρύ­των Κέρ­τε­ζη, Σα­βα­νοί, Κρε­πι­νή, Ζα­χλω­ρού, το τέ­ταρ­το και το πέ­μπτο εί­ναι οι Κλου­κί­νες και η Σε­λιά­να (χω­ριό που συ­νορεύ­ει με την Βερ­γου­βί­τσα) το Raton πι­θα­νόν να ταυ­τί­ζε­ται με την Αρά­χο­βα.
Ο Γάλ­λος συγ­γρα­φέ­ας και κα­θη­γη­τής πα­νε­πι­στη­μί­ου της Λυών Antoin Bon στο έρ­γο του Φρά­γκι­κος Μο­ριάς στο έ­κτο κε­φά­λαιο του βι­βλί­ου του α­να­φέ­ρε­ται για τα ό­ρια της Κα­θο­λι­κής εκ­κλη­σί­ας της Πε­λο­πον­νή­σου την ο­ποί­α ο­νο­μά­ζει Εκ­κλη­σί­α της Κο­ρίν­θου (η Κό­ριν­θος ή­ταν α­πό τις σπου­δαιό­τε­ρες Βα­ρο­νί­ες του Φρά­γκι­κου Μο­ριά και έ­δρα του Λα­τί­νου Αρ­χιε­πι­σκό­που). Στο κε­φά­λαιο αυ­τό ο Bon α­να­φέ­ρει τις πό­λεις και τα χω­ριά που υ­πα­γό­ντου­σαν στην Κα­θο­λι­κή Εκ­κλη­σί­α της Κο­ρίν­θου και μνη­μο­νεύ­ει δύ­ο έγ­γρα­φα, έ­να του έ­τους 1212 και άλ­λο του 1377. Στη­ρι­ζό­με­νος στα έγ­γρα­φα αυ­τά δί­νει την ε­ξής πλη­ρο­φο­ρί­α.
Οι μο­να­χοί της κα­θο­λι­κής εκ­κλη­σί­ας της Κο­ρίν­θου {Τους προ­σέ­φε­ρε την πό­λη ο δε­σπό­της του Μι­στρά Θε­ό­δω­ρος Α΄ Πα­λαιο­λό­γος, για να βο­η­θή­σουν στην ά­μυ­να και στην α­ντι­με­τώ­πι­ση του Τουρ­κι­κού κιν­δύ­νου (κρά­τη­σαν την πε­ριο­χή α­πό το 1394 έ­ως το 1404)} για να ε­ξευ­με­νί­σουν τον Ελ­λη­νι­κό πλη­θυ­σμό και να τον κά­νουν να βλέ­πει με συ­μπά­θεια τους Φρά­γκους, με ει­δι­κό έγ­γρα­φο πα­ρα­χώ­ρη­σαν α­ξιό­λο­γα προ­νό­μια. Ο συγ­γρα­φέ­ας δεν α­να­φέ­ρει τα προ­νό­μια που πα­ρα­χω­ρή­θη­καν, α­να­φέ­ρει τα χω­ριά μέ­σα στα ο­ποί­α ή­ταν η Σε­λιά­να. Άλ­λα χω­ριά ή­σαν η Κέρ­τε­ζη, Σα­βα­νοί, Κερ­πι­νή, Ζα­χλω­ρού Κλο­κί­νες και Ρά­τον.
Να πού­με ό­τι μια πε­ριο­χή στο χω­ριό Βερ­γου­βί­τσα ο­νο­μά­ζε­ται μέ­χρι σή­με­ρα Φρα­γκιά­νι­κα, που ε­πι­βε­βαιώ­νει με σιγουριά την ύ­παρ­ξη οι­κι­σμού από Φρά­γκους στο χω­ριό.΄Ίσως να ή­ταν και έ­δρα διοί­κη­σης της γύ­ρω πε­ριο­χής.
Το 1458 κα­τα­λαμ­βά­νε­ται η Πε­λο­πόν­νη­σος α­πό τους Τούρ­κους. Υ­πήρ­χαν ό­μως πο­λύ ση­μα­ντι­κές πό­λεις της Πε­λο­πον­νή­σου, τις ο­ποί­ες κα­τεί­χαν οι Ε­νε­τοί (Ναύ­πλιο, Μο­νεμ­βά­σια, Με­θώ­νη) και δεν ε­πέ­τρε­παν στους Τούρ­κους την πλή­ρη υ­πο­δού­λω­ση των Ελ­λή­νων.

Οι πιο διαβασμένες αναρτήσεις

ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ για τις ειδήσεις, την ιστορία και περιηγήσεις στην ανατολική Αιγιαλεία

Εφημερίδα Φρουρός on line

timeline

4-10-09

Free counters!

29-1-11

21-6-2010